یک زمانی من یک سال معلم راهنمای پایه سوم راهنمایی بودم. به همراه چند عزیز ِ دیگر. اولین سالی که آخرین سالش هم شد. خب طبیعتاً خوبی هایی داشت، سختی هایی داشت، کارهای پرزحمت داشت، کارهای دلچسب تر داشت. بعضی بچه ها روی اعصاب بودند، بعضی بچه ها عاقل تر از بزرگتر ها بودند. کلی وقت می گذاشتی برای یک کار بی نتیجه می شد، برای یک کار هیچ زحمتی نمی کشیدی عالی می شد. بعضی ها خیلی راضی بودند، بعضی ها خیلی شاکی بودند. یکی هر هفته می رفت. یکی خوشحال میومد خسته می رفت. یک کسی شادی می کرد. یکی با فکر و روان ِ همه مون بازی می کرد. خره خراطی می کرد. اسبه عصاری می کرد... خلاصه وضعی

این رو مدتها قبل تایپ کرده بودم تا برای یکی از دوستان بفرستم؛ دیدم حالا که تایپشده بد نیست اینجا هم بذارم: «...امکان ندارد که انسان در زندگی مادّی و این جهانی، و در رابطۀ با این آسمان و این طبیعت، احساس اضطراب نداشتهباشد. این احساس اضطراب، ناشی از کمبودی است که در رابطۀ او و طبیعت وجود دارد. یعنی به میزانی که انسان، انسان میشود، نیازهایی را احساس میکند که دیگر طبیعت نمیتواند آن نیازها را برآوَرَد... چون طبیعت، خانهای است که انسان و گاو، حیوان و نبات، همه با هم در آن زندگی میکنند؛ و این طبیعت، بر اساسِ نیازِِ حیوان ساخته شدهاست. انسانی که د

1. ما داستان های زیادی را بلدیم که در آنها از ظلم یا عدل حاکمان صحبت شده. داستان ها و فکر کردن به آنها، خود به ما خواهند گفت که چرا ظلم حاکمان بد است: ابراهیم (ع) و نمرود، کاوه آهنگر و ضحاک، فرعون و بنی اسرائیل، هیتلر و جنگ های جهانی، صدام و ایران و ...اما باید به این توجه کنیم که ظلم داریم تا ظلم. الف) یک ظلمی به واسطه ضعف آدم ها و ساختارهاست، اما تئورتیکالی قرار نیست آن ظلم رخ بدهد. در همین ایران، فراوان هستند آدم هایی در منصب هایی، که به واسطه بی لیاقتی، مشغله، نادانی و هزاران دلیل ِ دیگر هزاران ظلم می کنند، اما اگر با آنها صحبت کنیم، دم از راستی و انصاف

فردای چهارشنبه سوری، صبح زود، توی اتوبان کرج، دو تا ماشین که با هم فامیل بودند، به هم پیوستند تا سفر ِ یک هفته ای شان را به غرب ایران آغاز کنند. ظهر رسیدیم همدان. تا فردا ظهرش جاهای معمول ِ همدان رو دیدیم. ظهر راه افتادیم به سمت ِ کرمانشاه. در میانه ی راه و در شهر کنگاور، سری به معبد آناهیتا زدیم. عجب معبدی. من پیش از این یک بار دیگر هم آمده بودم. اما این بار، نمی دانم چرا، این معبد ِ الهه ی نگهبان آب، برایم جذاب تر بود. شب به کرمانشاه رسیدیم. روز ِ بعد و نیز روز بعدش به جاهای دیدنی کرمانشاه گذشت. بازار کرمانشاه در تب و تاب عید دیدنی بود. عصر حرکت کردیم به سم

این مرکز IPM جای جالبی ست. شاید قویترین نهاد ِ تقریباً خصوصی در کشور باشد که دارد کار علمی تحقیقی می کند. خود، حساب کنید. اولین مرکزی که اینترنت را وارد ایران کرد. مسئول ثبت دامنه های IR. مسئول ساخت رصدخانه ملی ایران. همکار در CERN، و شاید ده ها کار ِ ویژه و مرز دانشی ِ دیگر. گشت و گذاری کنید در سایتش بد نیست: www.ipm.ir از جمله، گروه فلسفه تحلیلی اش، که پَرَش به پَرِ ما هم خورده. نشست های هفتگی شان را زیاد رفته ام. این بار اما، شهریور ماه بود که «مدرسه تابستانی فلسفه تحلیلی» برگزار شد. با موضوع ِ «مباحثی در فلسفه ذهن» حدود سیصد نفر درخواست ِ حضور داده بودند که از ای

من عجالتاً به صدا و سیمای ِ افسرده کننده مان کاری ندارم. به جامعه ی غم زده و بی روح مان هم کاری ندارم، که دلایلش تا حدی پیدا و تا حدی نا پیداست. فراوان شنیده ایم که در نقد جامعه مان گفته اند که چه قدر عزاداری داریم. شنیده ایم که همه انگار آماده عزاداری اند و برنامه دارند، اما هنگام شادی برنامه ای نیست. گویی ایرانی جماعت آماده عزاداری ست، اما شادی کردن را بلد نیست. اینها را شنیده ایم و با حساب دودوتا چهار تا و مقایسه روزهای عزاداری و شادی، کفه ی غم را سنگین تر دیده ایم و حسرت خورده ایم. اما به نظر می رسد ماجرا وجهه دیگری دارد، یا دست کم اینطور هم می شود دید. آ